Kuzeyde, güneşin aylarca ufkun üzerine çıkmadığı zamanlar vardı. İnsanlar gecenin yalnızca karanlık olmadığını, yaşayan bir güç olduğunu düşünürdü. Rüzgârın taşıdığı her koku, ormanların her nefesi ve denizin tuzlu sisi görünmeyen dünyadan gelen bir mesajdı. O dönemlerde anlatılan eski bir efsane vardı. Her insan dünyaya görünmeyen bir iz ile doğardı. Bu izin adına KÖN denirdi. Bir insanın doğasında taşıdığı özü, karakterini, iradesini ve dünyada bırakacağı görünmez izi temsil ederdi. Savaşçılar kılıçlarıyla değil KÖN'leriyle tanınır, krallar taçlarıyla değil taşıdıkları KÖN sayesinde halklarının hafızasında yaşardı.

Yaşlı hikâye anlatıcıları, geceleri ateş başında gençlere aynı cümleyi fısıldardı:

"Bir insanın kokusu, ruhunun konuştuğu ilk dildir."

Bu yüzden kuzey halkı önemli yolculuklardan, savaşlardan ve yeminlerden önce çam reçinesi, huş ağacı kabuğu, yabani otlar, reçineler ve nadir çiçeklerden elde edilen yağları tenlerine sürerdi. Bunun bir süs olduğuna inanmazlardı. Onlar için bu, KÖN'ü uyandıran bir ritüeldi. Çünkü efsaneye göre, insan kendi özünü kabul ettiğinde dünya da onu tanımaya başlardı.

Yüzyıllar geçti, krallıklar yıkıldı. Tapınaklar buzun ve toprağın altında kaldı.

Ancak KÖN unutulmadı.

Sadece bir kelime olmaktan çıktı ve görünmeyen bir mirasa dönüştü. ORYN SANTARI, bu unutulmuş anlatıdan ilham alarak KÖN'ü yeniden yorumladı.

Bu koleksiyon, dikkat çekmek için yaratılmadı. Bir odaya girdiğinde herkesin seni fark etmesini istemez. Onlar seni hatırlasın ister. Çünkü gerçek güç sesini yükseltmez. Varlığını hissettirir. KÖN, ten üzerinde değiştikçe seni temsil etmeye başlar. İlk anda değil; zamanla, nefes aldıkça ve seninle yaşadıkça gerçek kimliğini ortaya çıkarır. Tıpkı eski kuzey efsanelerinde anlatıldığı gibi...

Ve bazı kokular...

İnsan gittikten çok sonra bile yaşamaya devam eder.